Let it go

He’s gone and it’s not even me
A metaphor of someone I could be
Nowhere to be found
Cause it just hangs around
In the vacuum that keeps me from being me
The haunted shadow of my virtual insanity

So, let it go
I’m letting go
The letting go

Het vertellen is als reizen. De lengte van de reis bepaalt de schoonheid van de bestemming.
Wachten is als groeien. Het verlangen teert op traagheid. Wat zou een aankomst zijn zonder de indruk van de afgelegde afstand? 
Niemand beschrijft mij de schoonheid van de dood, alleen de koffers vol leven die er in worden gedragen.
De kracht van de schoonheid zit niet in de schoonheid zelf, iets is mooi omdat het iets is geworden. Als het af is, is het af, en kan alles vergeten worden.
Of de weg moet mooi en lang, de moeite groot, net als het vakmanschap.
De magie van een competitie gaat verloren na het laatste fluitsignaal. Druppelt nog door in de verdronken euforie. Een winst is nooit een overwinning omdat ze bevroren is in de tijd. 
Nooit gevochten met mijn opvolgers. Is dat de tragiek van de getalenteerden? Als je iets kan, maak dan iets tijdloos. Zodat het wachten kan op schoonheid. 
De schoonheid is ook menselijk. Een boom groeit naar de zon, een rivier stroomt naar het laagste punt. Onverbiddelijk, onvermijdelijk! Een mens maakt fallussen van torens en een schede van een delta. Ooit water tegen de stroom in zien roeien?