Let it go

He’s gone and it’s not even me
A metaphor of someone I could be
Nowhere to be found
Cause it just hangs around
In the vacuum that keeps me from being me
The haunted shadow of my virtual insanity

So, let it go
I’m letting go
The letting go

Mijn rug is hol, mijn benen krom
mijn oren doof, mijn woorden stom.

De onderwereld keert je om.

Ik hoor het suizen van mijn zucht
en voel mijn bloed, het schuurt.
Mijn hart dat grote moeite doet.

De bovenwereld voelt niet goed.

De kou slaat neer,
mijn huid doet zeer.
Is het de wasem die me ziet,
of de stilte die bespiedt?

Ik weet het niet.

Onweerachtig

De woeste regen
ontdoet de voorruit
van de waas van hars
en vet en vuiligheid.

Het hete asfalt dampt
en doet de ruiten
van buiten
beslaan.

Binnen broeit het van
de opgeslagen hitte
in bekleding en het
plakkerige stuur.

De pijn in mijn
schouder verergert
alsof de strijd in
mijn hoofd
mijn lichaam in zakt.

Mijn lichaam dat niet
meer de moeite neemt
de vrijende vliegen
van mijn voeten te vegen.

Dan breekt de bliksem
de hemel open
en geeft licht de ruimte
te schitteren in
veel te grote regendruppels.